با وجود مدیتیشن، اما بعضی وقت ها شرایط PMS قبل از " عادت ماهیانه " برای خانم ها به وجود میاد، حال و هوام عوض میشه حتی با مدیتیشن هم این احساسات هست و انرژیم پایینه، نمیدونم چیکار کنم؟

در مقابل کسی که عصبی میشه و به نزدیکانم و چیزایی که دوس دارم توهین میکنه، حس حقارت درمن به وجود میاد و از اون حس می ترسم و نمی دونم چجوری مدیریت کنم اون حس رو؟

با توجه به اینکه پذیرش رو دارم تو خودم تقویت می کنم، اما میخوام بدونم در مقابل آدم های نزدیک زندگیم که هر کدوم ویژگی دارن( عصبی هستن و…) آیا من مجبورم ادامه بدم ارتباطمو با این آدم ها؟

اگه ارتباط منو حسین قطع بشه، من باید چیکار کنم؟ باید به این جمله بسنده کنم که " من خدام من همه چی هستم " و یا اینکه " مدیتیشن ادامه بدم ،جواب سوالامو میگیرم " کدوم رو باید Follow کنم؟

هیچ وقت ترس از آینده ندارم ولی بعضی وقت ها نا امید میشم از گذشته‌ام، تصویر گذشته‌ام خیلی میاد جلو چشمام با اینکه میدونم یک سکوی پرتابی دارم، بالاخره میرسم به اون چیزی که دلم میخواد

دوس دارم به اون خود برتر برسم، خیلی مشتاقم برای اینکه " خود برتر " از قبل مرگم تجربه کنم؛ در واقع بمیرم قبل از اینکه بمیرم ( خدایا خودت به من نشون بده )

یه برادری دارم که دچار بیماری هستش صحنه های بدی در بیمارستان روانی دیدم،صحنه هایی که پر از خشونت هستش، آیا بازم در این موقعیت این منم که دارم میگم " خوب و بد " و یا باز هم نظاره گر باشم؟

ابتدای هر مدیتیشن یه شوق خاصی در من ایجاد میشه، طوری که شکرگزارم اما بعدش بدجوری خوابم میگیره و این موضوع هر روز صبح باعث میشه که من دوباره برم بخوابم و از کارم میمونم، چیکار کنم؟

میخوام راجع " مجیک ماشروم ها" و امثال اون نظرتون رو بدونم؟

هروقت مدیتیشن " چاکرای قلب " انجام میدم و هر موقع اون فردی که ازش عصبی هستم رو تصور می کنم و میگی براش عشق بفرست،عصبی میشم و نمیتونم ادامه بدم، چیکار کنم ؟

دچار " سرطان" شدم و دکتر گفت 3 یا 4 سال بیشتر زنده نیستی، داروهام قطع کردم و 2 سال بعد مادرم رو از دست دادم ، مقاومت شدیدی در برابر دارو داشتم، من این مسیر رو پیش برم و یا اینکه نه دارو رو قطع کنم؟

ترس بیرون اومدن از شغلم رو چجوری بذارم کنار؟