افراد تلاشگر در زندگی همواره زمان کافی برای انجام هر کاری را پیدا می‌کنند. در مقابل، کسانی که کم‌کار یا بی‌کار هستند، اغلب خسته و بی‌توجه به کوچک‌ترین وظایف‌شان به نظر می‌رسند. آن‌ها مدام از کوتاهی روز شکایت می‌کنند، در حالی که حقیقت این است که از تلاش و مبارزه می‌ترسند. و انسان هرگز نمی‌تواند از رویاهای خود دست بکشد، زیرا رویا خوراک روح است؛ همانطور که غذا خوراک تن است. در زندگی، بارها شاهد فروپاشی و ناکامی آرزوها بوده‌ایم، اما باید به یاد داشته باشیم که تمام جاده‌های زندگی می‌توانند جادویی باشند، البته به شرطی که ما را به سوی رویاهایمان رهنمون کنند. باید به دیدن و دنبال کردن رویاها ادامه دهیم، وگرنه روحمان خواهد مُرد. ترس اصلی ما، از دست دادن آنچه داریم است؛ خواه زندگی‌مان، خواه دارایی‌هایمان. این ترس زمانی کاهش می‌یابد که درک کنیم داستان زندگی ما و داستان جهان، هر دو توسط یک نیروی مشترک رقم زده شده‌اند. ای کاش آنقدر آگاه و هوشیار بودیم که بتوانیم به سکوت گوش فرا دهیم. اما ما انسان‌ هستیم ونمی‌توانیم زمزمه‌های خودمان را متوجه شویم، مگر در حالت مراقبه.