بعد از مدتی وارد دنیای مدیتیشن و کار درونی، چرا یک سری از افراد با وجود شوق فراوانی که قبلا داشتن وارد حاشیه میشوند؟

با وجود اینکه سپاس گزارم و شاکر هستم، اما بعضی وقت ها که یه خواسته ایی میاد تو ذهنم، یه سری افکار بهم میگه، مگه تو شکرگزار همین لحظه نیستی؟ پس چرا خواسته داری؟ به نظرت چیکار کنم حسین جان؟

من میدونم یه روزایی حالم خوبه و یه روزایی بده، اما وقتی میگم حالم خوب نیست، آیا تلقین محسوب نمیشه ؟

چه جوری می تونم هم تو مسیر مدیتیشن باشم هم ارتباط‌‌ با اطرافیانم حفظ کنم؟ چون دیگه دوست ندارم تو یه سری جمع ها قرار بگیرم.

آیا بعد از قرار گرفتن تو مسیر آگاهی، تصمیم به گیاه خوار شدن و گوشت نخوردن، خودش یک نوع ایگو نیست؟